Każda z nas marzy o partnerze, który obsypuje czułością, komplementami i uwagą. A co, jeśli właśnie to, czego najbardziej pragniemy, czasami okazuje się największą pułapką?

Nie żyjemy w fikcji Słowackiego, żeby ludzie nosili na czole znak ostrzegawczy. Ludzie, którzy zrobili złe rzeczy, wtapiają się w codzienność i żyją dalej.

W przyjacielskich relacjach znacznie trudniej zauważyć moment, w którym przekraczane są granice.

Mechanizm zaangażowania u mężczyzn jest bezpośrednio powiązany z inwestycją emocjonalną i wysiłkiem, jaki muszą włożyć w relację – to wiemy już od dekad, a nauka po prostu dostarcza na to twardych dowodów.

Gdyby zmaterializowała się w prawdziwym życiu, jestem pewna, że świat i tak nie wziąłby jej na poważnie. Bo bycie Elle Woods potwornie męczy przeciętnych.

Nikt nie potrafi czytać w naszych myślach. Jeśli nie nauczymy się mówić wprost o swoich uczuciach i potrzebach, będziemy tylko cierpieć na własne życzenie.

Jeśli wydaje nam się, że naprawdę potrzebujemy kolejnego mentoringu w absurdalnym tonie pod hasłem: afirmuj swój intelekt, to dałyśmy się zmanipulować.

Dlaczego tak chętnie urządzamy się w letniej wodzie, godząc się na emocjonalne i życiowe bare minimum – w miłości, pracy czy przyjaźni?

W teorii każda z nas chce mieć bliskie relacje. Ale w praktyce uznałyśmy, że przyjaźń zbyt wiele nas kosztuje.

Czuję się w dzisiejszym świecie jak puzzel w nieodpowiedniej układance i myślę, że z tym uczuciem może się ze mną utożsamić duża część młodych.

Czy stwierdzenie, że napędza mnie śmierć, jest politycznie niepoprawne? Czy, patrząc na umierające osoby, można pomyśleć: „jak dobrze, że ja żyję”? Czuję, że tkwi w tym jakaś intuicyjna niestosowność.

Wpadłyśmy w pułapkę, która jest znacznie bardziej podstępna i kosztowna niż wszystkie poprzednie.

A może powiem przewrotnie: wszystkie chcemy być z mężczyzną, który kocha jak kobieta.

Tylko jedna godzina mniej scrollowania dziennie to piętnaście pełnych dni w ciągu roku.